İstanbul'un Sokaklarında Seni Unutmak

Karalar giymişim yine üstüme
Yas tutuyorum seni kaybettim diye
Yalnızlık sardı etrafımı yine
Sokaklar beni çağırıyor gel gel diye

Yürürüm İstanbul'un daracık sokaklarında
Sessiz, karanlık ve uzun sokaklarda
Okurum tabelalarda geçtiğim sokakların isimlerini
Ansızın duraklayıp kalırım oracıkta

Senin ismini vermişler bir sokağa
Girip girmemekte kararsızım bu sokağa
Aklım girme, kalbim ise gir der bana
Kalbime karşı çıkamam ve gelirim yanına

Ayak seslerim kaldırım taşlarında yankılanır
Sensiz ve sessiz, karanlık bir sokaktayım
Korkuyorum karşıma çıkmandan ansızın
Dizlerim tutmaz oldu bu sokakta

Sokak kedilerinin sesi inliyor kuytu köşelerden
Sonunda bir ışık belirir sokağın ucunda
Etrafında sinekler uçuşur lambanın
Yaklaştıkça daha da parıldıyor

Sessizce lambanın altına oturuveririm
Beton soğuk ve serttir
Lambanın ışığı aniden azalır
Düşlere dalarım loş ışığın altında

Karşımda görürüm isminin olduğu tabelayı
Hecelerim seni her seferinde
Kırmızı üstüne beyazla yazmışlar seni
Tıpkı yüregimdeki gibi

Saat gece yarısını çoktan geçmiş
Ayrılık vakti geldi sanırım
Son kez bakarım isminin yazılı olduğu tabelaya
Söküp yanımda götürmek gelir ismini

Vakit karanlıktan aydınlıklara çıkma vaktidir.
Koşarak uzaklaşırım güneşin doğuşunu izlemek için boğaza
İstanbul bana seni unutturacak kadar büyük ama
Sensiz yaşayacak kadar büyük değil

Yasin KÖSE