Ağaçların Aşkı Asla Bitmez

Sen dişi ben ise erkek kiraz ağacıydım
Sen dağın üst yamaçlarında ben ise
Dağın eteklerinde tutunuyordum toprağa
Aylardan Nisandı, Yıllardan ise 2009

Artık havalar ısınmış vejetasyon süreci başlamıştı
İlk önce çiçeklerimi sonra da yapraklarımı açtım
Sen yükseklerde olduğundan biraz geç ısındın
Sen benden sonra başladın pembeleşmeye

Artık polenlerimi savurma vaktiydi
Bekliyordum sana doğru esecek bir rüzgarı
Sonunda vadiden yukarı bir meltem yükseldi ve
Aldı çiçeklerimdeki aşk taneciklerini

Yükseldikçe yükseldi sana doğru hava
Ama olmadı çünkü sen yüksekleri seviyordun
Polenlerim ulaştı sana ama
senin çiçeklerin olgunlaşmamıştı daha

Tepe tacının altına toprağa düştü hepsi
Çiçeklerinle buluşamadan hepsi öldü
Geliyor bir gece yarısı Mayıs soğuğu
İşte don tuttu sana karşı açan çiçeklerim

Bu yılda meyvesiz geçecek ömrümüz
Sen orada ben burada yalnız yaşamaya mahkumuz
Seni benden ayıran tek şey aramızdaki yükselti
Köklerimi söküp yanına gelmek imkansız biliyorsun

Bazen günlerce aylarca beklerim
Üzerimdeki polenleri alıp götürsün diye bir böcek ya da kuş
Bekleyiş boşuna çünkü burası hayattan çok uzaklarda
Sarp yamaçların altında kayaların arasında sıkışmışım ben

Kış geldi ve her taraf karlarla kaplandı
Beyazlara büründün gelinlik giymiş gibi
Bir yağmur başladı ertesi hafta
Oda ne şimşekler çakıyor gökyüzünde

Bir yıldırım düşer gövdeme aniden
Yanar içim, kömür olur dallarım ve gövdem
Üzülmem sevinirim tam aksine
Çünkü yandım senin için döndüm kömüre

Sen beyazlar içinde gelin gibisin
Ben ise yanmış karalar içinde damat gibiyim
Çürümeye başladım ve toprağa karıştı yüregim
Yağan yağmur suları ile uçurumlardan aktım nehirlere

Oradan denizlere, göllere, okyonuslara
Bulut oldum geldim semalarına yine
Üşüdüm yağdım yapraklarının üzerine
Özledim aktım gövdenden süzülerek toprağa

Köklerinden al beni içine doğru
Al beni kurtar bu yalnızlıktan
Ben günahlarımda temizlenip geldim sana
Beni dışarıda bırakma kirazım

Yasin KÖSE