Hatırlıyormusun anne ben hiç unutmadım
Soğuk fırtınalı bir kış günü zaman bitmek bilmiyor
Ellerim üşüyor ve titriyordu, ateş yakmamız gerekiyordu
Ve sadece sadece iki kirbit çöpümüz vardı
Bi yakabilsek şanslı sayacaktık kendimizi
Bir ardıç ağacının altında biriktirdiğimiz çalı çırpıyı sıkıştırırken
Bir damla suya yenik düşmüştü ilk kirbit çöpü
Ve ben ve ben üşümeye devam ediyorum
O ateşin yanması gerekiyordu ama olmadı
Çünkü rüzğar son kibriti de söndürmüştü
Ellerimi avuçlarıma alıp ısıtmak istiyordum ve başarmıştım
Fakat sende üşüyordun be anne çünkü, yanında senin annen yoktu
Yırtık ayakkabılarıma karlar girmiş çorabım ıslanmıştı
Çorapsız kalmak pahasına kendi çoraplarını bana giydirmiştin
O gün ben, bir yerim sıcak ve kuru çoraplarla gelmiştim eve
Senin çorapsız kalmandan utanıyordum
O son utanışım oldu anne kendi elimi kendim ısıtacaktım
Kendi çorabımı almayı kafama koymuştum
Ve çok kışlar gördüm ömrümde
Ama hiçbir kış beni senin yokluğun kadar üşütmedi
